Παρουσίαση των βιβλίων της Θεοδώρας Μηνούδη

Παρουσίαση των βιβλίων της Θεοδώρας Μηνούδη
Ποίηση και ιστορία έδεσαν σε μια εξαιρετική εκδήλωση Παρουσιάστηκαν την Τετάρτη το βράδυ στην αίθουσα εκδηλώσεων του Θρακικού Ωδείου Κομοτηνής, τα βιβλία της κ. Θεοδώρας Σπ. Μηνούδη με τίτλους «Ο ήχος της σιωπής» και «ΘΡΑΚΗ – Αντίλαλοι της Ανατολικής Ρωμυλίας, που διοργάνωσαν τα Παιδικά Χωριά SOS Ελλάδος, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ανατολικορωμυλιωτών Κομοτηνής και ο Σύλλογος Αιμοδοτών Ν. Ροδόπης, σε συνεργασία με τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ροδόπης – Έβρου, το Δήμο Κομοτηνής και τη Δημοτική Κοινωφελή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Κομοτηνής.
Όπως είναι γνωστό τα έσοδα από την πώληση του πρώτου βιβλίου διατέθηκαν για τη λειτουργία του Παιδικού Χωριού SOS Θράκης και του δεύτερου για την ανέγερση του Ναού Αγίας Τριάδος, που βρίσκεται στην περιοχή Πέλλας και Κουφαλίων.
Την παρουσίαση του βιβλίου της Θεοδώρας Μηνούδη «ΘΡΑΚΗ – Αντίλαλοι της Ανατολικής Ρωμυλίας» έκανε ο Ομότιμος καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Νίκος Τερζής, ενώ την παρουσίαση του ποιητικού της έργου «Ο ήχος της σιωπής» έκανε η πρόεδρος του Συνδέσμου Φιλολόγων Νομού Ροδόπης κ. Δώρα Κάσσα, όπως και ο πρόεδρος της Διευρυμένης Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ροδόπης – Έβρου κ. Μηνόπουλος μίλησε για τη συγγραφέα και το έργο της.
Η πρόεδρος του Συλλόγου Ανατολικωρομυλιωτών Στέλλα Τρακαλιαρούδη αναφέρθηκε στο στόχο της συγκεκριμένης εκδήλωσης που αφορούσε στη στήριξη του Παιδικού Χωριού SOS αλλά και στο Ιερό Ίδρυμα Ανατολικορωμυλιωτών «Αγία Τριάδα» για την ανέγερση του Ιερού Ιδρύματος και αναφέρθηκε και στο βιογραφικό της συγγραφέως.
Χαιρετισμό απηύθυνε στη συνέχεια ο Άκης Δρεπανίδης, διευθυντής των Παιδικών Χωριών SOS Θράκης που ενημέρωσε για την έναρξη λειτουργίας των προγραμμάτων τον τελευταίο ενάμισι χρόνο, ευχαριστώντας όλους όσους σκέφθηκαν να υποστηρίξουν με αυτό τον τρόπο το έργο τους «γιατί η στήριξή σας για εμάς είναι πολύ σημαντική».
Ακολούθως χαιρέτισε ο νομάρχης Ροδόπης κ. Άρης Γιαννακίδης μεταφέροντας ότι τα μηνύματα της εκδήλωσης «αναδεικνύουν το κοινωνικό αξιακό υπόβαθρο της σημερινής κοινωνίας. Ελπίζω αυτά τα μηνύματα να γίνουν βιώματα και τρόπος ζωής για όλους μας». Ο δήμαρχος Κομοτηνής κ. Κοτσάκης αναφέρθηκε στην προσφορά οργανώσεων όπως τα Παιδικά Χωριά και έδωσε συγχαρητήρια στους εθελοντές που στηρίζουν τέτοιες προσπάθειες αλλά και τους συγγραφείς που παραχωρούν τα πνευματικά τους δικαιώματα.
Επίσης χαιρετισμό απηύθυνε και ο καθηγητής Ιατρικής του ΑΠΘ κ. Παπάζογλου που όπως είπε η παρέμβασή του έχει τη σημασία της εξιλέωσης γιατί στην αρχή όταν άρχισε να διαβάζει το βιβλίο της κ. Μηνούδη είδε ότι επαναλάμβανε πράγματα που έζησε και για αυτό του δημιούργησε την αίσθηση της αδιαφορίας στη συνέχεια όμως διαβάζοντας τις κριτικές του Γεργουσόπουλου και του κ. Καργάκου «ένοιωσα ταπεινωμένος γιατί δεν είχα εκτιμήσει και ένοιωσα τη συγκίνηση που νοιώθει ένας αρχαιολόγος που βρίσκει ένα κομματάκι αρχαίο με μια επιγραφή και να το κρατά σαν πολύτιμο πετράδι». Τέλος την εκδήλωση χαιρέτισε και ο πρόεδρος του Συλλόγου Εθελοντών Αιμοδοτών Ροδόπης κ. Δημητρακόπουλος που αναφέρθηκε στη συγκίνηση που ένοιωσαν όταν έμαθαν την εθελοντική προσφορά της συγγραφέως να προσφέρει τα δικαιώματα του βιβλίου της στο Παιδικό Χωριό SOS Θράκης, για αυτό και δέχθηκαν να συνδιοργανώσουν την εκδήλωση.
Ο κ. Τερζής επέδωσε τα πρακτικά του 1ου Πανελληνίου Συνεδρίου για την Ανατολική Ρωμυλία, το οποίο πριν περίπου δύο χρόνια πραγματοποιήθηκε στην Κομοτηνή, στον κ. Μηνόπουλο, στον κ. Γιαννακίδη και στον κ. Κοτσάκη. «Είμαι επιφορτισμένος από τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας να επιδώσω τα πρακτικά εκείνου του συνεδρίου που νομίζω ότι σηματοδοτεί ένα πράγματι σταθμό στην ιστορία και των Θρακιωτών και ειδικότερα των Ανατολικορωμυλιωτών».
Η εκδήλωση έκλεισε με τη Σούλα Κυρατζόγλου, μέλος της θεατρικής ομάδας της Πολιτιστική Κίνησης Ν. Ροδόπης που διάβασε μερικά από τα ποιήματα της κ. Μηνούδη από τη συλλογή «ο Ήχος της Σιωπής», ενώ στο πιάνο η κ. Σοφία Ιερωμένου, καθηγήτρια μουσικής στο Μουσικό Γυμνάσιο – Λύκειο Κομοτηνής απέδωσε πρελούδιο του Σοπέν.
Νίκος Τερζής: «Το έρμα που κουβαλάμε από το παρελθόν θα μας δώσει και την βάση για το μέλλον»
«Το βιβλίο της κ. Μηνούδη αποτελείται ουσιαστικά από τρία κεφάλαια αν αφαιρέσει κανείς τον πρόλογο και τον επίλογο. Στο πρώτο κεφάλαιο με βάση την βιβλιογραφία που χρησιμοποιεί η συγγραφέας ασχολείται με την ιστορία. Η ίδια το ονομάζει το κεφάλαιο «Ιστορική αναδρομή» για να υπογραμμίσει ότι με αυτό υφαίνει ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο εντάσσει τα δύο επόμενα κεφάλαιά της. Το δεύτερο, το οποίο έχει τον τίτλο «Ήθη έθιμα και παραδόσεις» και το τρίτο, στο οποίο επίκεντρο, πέραν του παραδοσιακού γάμου για τον οποίο μιλάει, αποτελούν η γυναικεία και η ανδρική φορεσιά».
Η κ. Μηνούδη στρατευμένη στην υπόθεση του ελληνισμού της Ανατολικής Ρωμυλίας
Ο κ. Τερζής αναφέρθηκε στο έργο της συγγραφέως και στις θετικές κριτικές που έλαβε αυτό τονίζοντας ότι «η κ. Μηνούδη είναι στρατευμένη από πολλά χρόνια στην υπόθεση του ελληνισμού της Ανατολικής Ρωμυλίας. «Δεν υπάρχει σχετική δραστηριότητα από την οποία απουσιάζει. Ξεκίνησε από την Ένωση Ελλήνων Ανατολικής Ρωμυλίας, που εδρεύει στην Αθήνα και αποτελεί την αρχαιότερη ένωση Ανατολικορωμυλιωτών στην χώρα μας και είναι η στενότερη συνεργάτης του εκεί προέδρου του κ. Αρώνη, ενώ είναι γενικός γραμματέας του Ιδρύματος Ανατολικορωμυλιωτών Αγίας Τριάδα από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα. Οι δραστηριότητές μας μάλιστα αυτές που την απασχολούν διαρκώς όχι μόνο, κατά τη γνώμη μου, της αφαιρούν χρόνο, αλλά και με την ένταση που της δημιουργούν φοβούμαι, ότι σιγά- σιγά της μειώνουν τη δυνατότητα της στοχαστικής ηρεμίας που είναι απαραίτητη για τη λογοτεχνία. Εύχομαι να τηρήσει τη γνωστή ρήση, «και τούτο μεν ποιείν, το δε έτερον μη αφιέναι».
Επανερχόμενος στο βιβλίο ο κ. Τερζής ανέφερε ότι η συγγραφέας παραχώρησε το σύνολο των συγγραφικών της δικαιωμάτων στο Ίδρυμα για την ανέγερση του ναού. «Είναι και αυτή μια ακόμη χειροπιαστή προσφορά της κ. Μηνούδη για την οποία εγώ ως ο σημερινός πρόεδρος του Ιδρύματος θα ήθελα και από τη θέση να την ευχαριστήσω ενώ παράλληλα θα ήθελα το παράδειγμά της να βρει μιμητές.
Το βιβλίο εμπίπτει στην κοινωνική ανθρωπολογία
«Το ερέθισμα που εκπέμπει το βιβλίο της Θεοδώρας Μηνούδη προσωπικά το προσλαμβάνω υπό τρεις διαφορετικές εκδοχές. Πρώτη από επιστημονική άποψη το βιβλίο αυτό θα πρέπει να θεωρηθεί ότι εμπίπτει όπως παλαιότερα λέγαμε στην λαογραφία, στην κοινωνική ανθρωπολογία θα λέγαμε σήμερα. Αποτελεί μια καλύτερη καταγραφή των πραγμάτων όχι μόνο από τη βιωματική μνήμη της ίδιας, που άκουσε αφηγήσεις των γονέων της και των ανθρώπων που έζησαν και μεγάλωσαν στην πατρογονική μας κοιτίδα, αλλά και από την προσωπική της έρευνα που με μόχθο διεξήγαγε και στην βιβλιογραφία αλλά και στο πεδίο, όπως λέμε στην επιστήμη. Πρόκειται για μια σημαντική κατάθεση που προέρχεται όχι από κάποιον που ασχολείται κατ’ επάγγελμα με το πεδίο, αλλά από κάποιον που εργάζεται με επαγγελματισμό, που θυσιάζει όχι μόνον ατέλειωτο προσωπικό χρόνο, αλλά και πολλά άλλα ευνόητα πράγματα και με μεράκι και πάθος καταπιάνεται με τη γη και τον κόσμο των προγόνων της. Μας δίνει ως αποτέλεσμα το καλαίσθητο αυτό βιβλίο ως περίσσευμα της ψυχής της. Ως τέτοιο αποτελεί ένα γεγονός που αξίζει να εξαρθεί και να επαινεθεί κατ’ αξίαν και αναλόγως με την προσπάθεια, αυτό το επίτευγμα της προσωπικής πρωτοβουλίας ενός ατόμου.
Όμως αυτό το επίτευγμα της προσωπικής πρωτοβουλίας ενός ατόμου, η δεύτερη εκδοχή, εγείρει κατά την άποψή μου και γενικότερα ζητήματα, για παράδειγμα με τις ευθύνες που έχουν συλλογικά σώματα που εκπροσωπούν τον ελληνισμό της Θράκης γενικότερα αλλά και της Ανατολικής Ρωμυλίας ειδικότερα. Θα μπορούσε και θα έπρεπε, όχι μόνο αυτά τα συλλογικά όργανα, αλλά και η ελληνική πολιτεία, να είχαν καταβάλλει και συστηματικότερη προσπάθεια για τα θέματα της ιστορίας και του πολιτισμού της Θράκης, τη στιγμή μάλιστα που άλλοι γείτονές μας, έναντι των οποίων έχουμε σαφώς συγκριτικά σημαντικά πλεονεκτήματα, έχουν να παρουσιάσουν συστηματικότερη εργασία και μεγαλύτερη χρηματοδότηση για τα θέματα της Θράκης. Κι αν πράγματι θέλουμε να μην δημιουργούμε προβλήματα ή να βλέπουμε προβλήματα στο περιβάλλον μας και με άλλους μας γείτονες ας μη βαυκαλιζόμαστε αστόχαστα στην ιδέα ότι θα παίξουμε κάποτε πρωτεύοντα ρόλο στα Βαλκάνια, όταν υστερούμε σε τόσο βασικά ζητήματα έρευνας στην περιοχή. Οι ατομικές φωνές όσο κι αν είναι χρήσιμες και επαινετές δεν μπορούν να αντισταθμίσουν τη συστηματική και οργανωμένη προσπάθεια ενός κράτους». Στο σημείο αυτό ο κ. Τερζής ανέφερε ότι ως Ίδρυμα στόχο έχουν το άνοιγμα ενός μικρού ταμείου που θα υποστηρίζει την έρευνα της περιοχής.
«Δεν είμαστε λαός λωτοφάγων»
«Η τρίτη εκδοχή με την οποία προσλαμβάνω το βιβλίο της κ. Μηνούδη έχει να κάνει με την εποχή που ζούμε αλλά και τα χρόνια που έρχονται. Έχει να κάνει όχι μόνο με την παγκοσμιοποίηση που μας επιβάλλεται ως οδοστρωτήρας αλλά και με την ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την ένταξή μας στην διαδικασία αυτή, την οποία άλλωστε εμείς επιλέξαμε αλλά και την οποία, όπως βλέπετε, μας επιβάλλεται και ως όρος επιβίωσης. Σε αυτή τη διαδικασία που είναι μια πολιτιστικά εξαιρετικά πολύπλοκη και σημαντική δεν έχουμε πολλά πράγματα να αντιτάξουμε από το παρελθόν, πέρα από το τι σήμερα μπορούμε να κάνουμε και στο μέλλον, από το έρμα το οποίο κουβαλάμε από το παρελθόν μας. Αυτό το έρμα έχει σχέση με την αυτοπεποίθησή μας, με την αυτοσυνειδησία μας, με την παράδοσή μας, με το παρελθόν μας, αλλά αυτό είναι που θα μας δώσει και την βάση για να προχωρήσουμε στο μέλλον. Δεν μπορεί να είμαστε αμνήμονες να μην γνωρίζουμε από πού ερχόμαστε. Είμαστε ένας ιστορικός λαός δεν είμαστε ένας λαός λωτοφάγων.
Από την άποψη αυτή το βιβλίο της κ. Μηνούδη συντελεί στην κατεύθυνση αυτή και για αυτό το λόγο θα ήθελα να την συγχαρώ για το ζήλο της και να την επαινέσω για την προσπάθειά της, για το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας».
Γιώργος Μηνόπουλος: Η Ρίτσα Μηνούδη είναι άνθρωπος της δράσης και απεικονίζεται στο βιβλίο της»
Ο πρόεδρος της Διευρυμένης Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ροδόπης – Έβρου είπε ότι θεωρεί τη βραδιά πολύ σημαντική γιατί είναι αφιερωμένη στα Παιδικά Χωριά SOS και μίλησε για το έργο που επιτελείται στα αυτά, αλλά σημαντική για την παρουσία της κ. Μηνούδη. Αναφέρθηκε στην οικογενειακή του σχέση με την κ. Μηνούδη, αλλά και για το έργο της. «Η Ρίτσα Μηνούδη είναι άνθρωπος της δράσης και αυτό απεικονίζεται στο βιβλίο της», τόνισε ο κ. Μηνόπουλος, αναφέροντας ότι «η ποίησή της αντέχει σε τρίτη και τέταρτη ανάγνωση και αυτό είναι ουσιώδες,τα ποιήματά της ολιγόστιχα που σημαίνει ότι είναι δουλεμένα, ο λόγος της είναι καίριος και έχει έγνοια για τη γλώσσα, για τον πυρήνα της ιδέας, της εικόνας, του μηνύματος. Η ματιά της είναι καίρια, οξυδερκής και πάει βαθειά. Αυτά τα λέει ο Γεωργουσόπουλος και εγώ τα προσυπογράφω»
Δώρα Κάσσα: «Η κ. Μηνούδη δεν αφουγκράζεται μόνο τα προβλήματα της κοινωνίας, αλλά πασχίζει να τα αντιμετωπίσει»
Στην αρχή της εισήγησής της η πρόεδρος του Συνδέσμου Φιλολόγων Νομού Ροδόπης κ. Δώρα Κάσσα αναφέρθηκε στην απαξίωση και στην περιθωριοποίηση της ποίησης σήμερα. «Η παρουσία σας εδώ σήμερα έχει κατεστημένη αντίληψη περί ποίησης, μιας μικρής πράξης αντίστασης προς την κρατούσα αντιποιητική στάση ζωής, που μας θέλει σ’ αυτήν την ιστορική συγκυρία: λαό πτωχευμένο, ξεπεσμένο, χρεωμένο, ξεγελασμένο, ματαιωμένο, απελπισμένο και πρόσφατα αγριεμένο και μισαλλόδοξο, απαξιωμένο και αντιπαραγωγικό, αφερέγγυο και αναξιόπιστο, που ξεροσταλιάζει πλέον στην πίσω αυλή της Ευρώπης, ζητώντας στήριξη πολιτική ή οικονομική.
Είναι μερικοί συλλογικοί απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί που στοιχειολόγησα από άρθρα και επιφυλλίδες μιας μόνο πρόσφατης κυριακάτικης εφημερίδας.
Σ’ αυτόν λοιπόν τον ολισθηρό και επικίνδυνο για τη συλλογική μας ύπαρξη δρόμο της αυτοϋποτίμησης χρειαζόμαστε στήριξη. Στήριξη από το πιο παραγωγικό και δημιουργικό κομμάτι του λαού μας. Σ’ αυτό ακριβώς το κομμάτι του λαού ανήκουν σίγουρα οι ποιητές μας γιατί μας απελευθερώνουν από νοσηρά στερεότυπα και μικρόψυχα συναισθήματα, καλλιεργώντας ελευθερία και γλώσσα ευθύνη, ευαισθησία και ανθρωπιά, αξίες και οράματα.
Απ’ αυτήν την άποψη είμαστε απόψε ευγνώμονες προς το Σύλλογο Ανατολικορωμυλιωτών, που επανέφερε στο προσκήνιο της ζωής μας την ποίηση και προς το τιμώμενο πρόσωπο, την ποιήτρια με ρίζες από την Ανατολική Ρωμυλία, κυρία Θεοδώρα Μηνούδη, που με τη συλλογή των ποιημάτων της «Ήχος της Σιωπής» αναζητά την ουσία των πραγμάτων με την ψυχή και όχι με ποσοτικά μέτρα και σταθμά.
«Η κ. Μηνούδη γράφει ποίηση λιτή, χαμηλότονη για απλά πράγματα»
Η κυρία Θεοδώρα Μηνούδη γράφει ποίηση για τους ίδιους λόγους που αναπνέει: για να έχει όραμα, ανάταση, ελπίδα, διέξοδο και απόδραση από τη μιζέρια και την καταπίεση, για να πολεμάει το άδικο, για να ταξιδεύει ελεύθερη σαν τον άνεμο, για να ερωτεύεται και να νικά τη μοναξιά, τα γηρατειά και το θάνατο, για να σκέφτεται για να γυρίζει την πλάτη της στον αγοραίο λόγο και στην αγοραία εικόνα, για να ανταμώνει με άλλες ψυχές, που θέλουν να ξεφύγουν από την καθημερινή χυδαιότητα.
Μπορεί η ποίησή της να μην έχει τον πλούτο και το εύρος του Παλαμά, την τεταμένη πυκνότητα και ιστορικότητα του Σεφέρη, την παθιασμένη λυρικότητα του Ελύτη, ή τη δαιμονική ειρωνεία, την ανατρεπτικότητα και την παιγνιώδη διάθεση κάποιων νεότερων ποιητών.
Η κυρία Μηνούδη γράφει ποίηση λιτή χαμηλότονη, για απλά πράγματα, για καθημερινά συμβάντα αλλά τη διαποτίζει μ’ αυτό που λέμε ευαίσθητη, παρηγορητική γυναικεία ματιά, που λειτουργεί σα βάλσαμο στην ψυχή του αναγνώστη, που αναζητεί στην ποίηση την ανθρώπινη διάστασή της, δηλαδή καταφύγιο και παραμυθία.
Η συλλογή «Ο Ήχος της σιωπής»
«Στη συλλογή της «ο Ήχος της σιωπής» υπερρεαλιστικός είναι μόνον ο τίτλος. Το περιεχόμενο των ποιημάτων είναι εντελώς αληθινό και ανθρώπινο. Έτσι, με γραφή ευαίσθητη καταγράφεται η σιωπή του μοναχικού ανθρώπου, του ανέραστου ή του προδομένου από τον έρωτα, η σιωπή του ανθρώπου που γερνάει και αναπολεί τη χαμένη νιότη του, η σιωπή της περισυλλογής του σκεπτόμενου, η ένοχη σιωπή των καθημερινών ανθρώπων, που εθελοτυφλούν μπροστά στα συλλογικά κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα εστιάζοντας μυωπικά μόνο στο προσωπικό τους συμφέρον.
Τα περισσότερα από τα 43 ποιήματα της συλλογής αυτής διαπνέονται από τον έρωτα, έναν έρωτα άλλοτε δυνατό, χωρίς όρια και άλλοτε ματαιωμένο και μελαγχολικό.
Τα υπόλοιπα έχουν έναν ήπιο κοινωνικό και φιλοσοφικό χαρακτήρα, αλλά όλα ανεξαρτήτως έχουν μία λακωνικότητα, που τους προσδίδει τη διαύγεια, τη φωτεινότητα και την απλότητα του καθαρού κρύσταλλου.
Γι’ αυτό και ο αναγνώστης δε σκοτίζεται, δεν μπλέκει σε δήθεν βαθυστόχαστα νοήματα, δεν «κομπλάρει», όταν διαβάζει την ποίηση της κυρίας Μηνούδη. Η στερεότυπη φοβία προς τον ποιητικό λόγο που νιώθει κάθε συνηθισμένος άνθρωπος αίρεται αμέσως με την πρώτη ματιά στο πρώτο ποίημά της. Σταδιακά, το φευγαλέο κοίταγμα γίνεται ανάγνωση και η ανάγνωση μεταλαβιά.
Έχει, μάλιστα ο αναγνώστης την αίσθηση ότι η χαμηλόφωνη, ψιθυριστή αυτή ποίηση θυμίζει στοιχεία από την ποίηση τον Κώστα Καρυωτάκη και του Κωνσταντίνου Καβάφη, γιατί αυτά νομίζω πως είναι και τα ποιητικά πρότυπα της κυρίας Μηνούδη. Έτσι, από την ποιητική ιδεολογία του Καρυωτάκη μπορεί κανείς να διακρίνει μέσα στην ποίηση η κυρία Μηνούδη το υπαρξιακό αδιέξοδο, κάποτε την ηττημένη στάση απέναντι στη ζωή τη μελαγχολική διάθεση, τη μοναξιά και τη σιωπή, αλλά και τη διαμαρτυρία με κοινωνικές προεκτάσεις, το πνεύμα κριτικής και σαρκασμού για τα κακώς κείμενα.
Ο ποιητικός κόσμος του Κων/νου Καβάφη μετάγγισε στην ποίηση της κυρίας Μηνούδη έναν ήπιο διδακτισμό, έναν φιλοσοφημένο λακωνικό λόγο. Αυτό δε σημαίνει ότι τα ποιήματά της έχουν πάψει να λειτουργούν ως καθαρά αισθητικά δημιουργήματα. Κάθε άλλο. Όταν λειτουργεί ο διδακτισμός, τα μηνύματα προβάλλονται στον αναγνώστη με τρόπο οικείο, υποβλητικό και όχι με τρόπο ρητορικό και κηρυγματικό που απωθεί. Η χρήση μάλιστα, σε ορισμένα ποιήματα του β΄ προσώπου δίνει στον αναγνώστη την ψευδαίσθηση ότι το ποίημα γράφτηκε αποκλειστικά γι’ αυτόν και γι’ αυτό ταυτίζεται πιο εύκολα.
Όπως ήδη τονίστηκε, τα ποιήματα της κυρίας Μηνούδη δεν είναι μακροσκελή αλλά λακωνικά. Αυτό σημαίνει ότι είναι δουλεμένα. Αυτό σημαίνει ότι η ίδια έχει έγνοια για το λόγο, έγνοια για το καίριο, το ουσιαστικό.
Άλλωστε, βασική ιδιότητα του ποιητή είναι τα αποστάζει τα γεγονότα της καθημερινότητας, τα συναισθήματα, τις σκέψεις, τις ιδέες και από τα πολλά να μας προτείνει τα λίγα και ουσιώδη. Κι αυτό το πετυχαίνει η Κυρία Μηνούδη.
Γι’ αυτό και τα ποιήματά της αντέχουν σε δεύτερη, τρίτη και τέταρτη ανάγνωση. Προερχόμενη, μάλιστα από τη μεγάλη οικογένεια της Ιατρικής, Μαία η ίδια δε θα μπορούσες παρά να καλλιεργήσει λόγο καίριο, λιτό, ευαίσθητο, παρήγορο, ιαματικό.
Στην ενδόμυχη ένστασή μου, ότι από τον ποιητικό λόγο της λείπει η αγωνιστικότητα, η ίδια απαντά με μια γενναιόδωρη πράξη κοινωνικής αλληλεγγύης: διαθέτει όλα τα έσοδα από τις πωλήσεις της ποιητικής συλλογής. «ο Ήχος της Σιωπής» στο Παιδικό Χωριό SOS της Αλεξανδρούπολης.
Έτσι, ως άνθρωπος του πνεύματος ολοκληρώνει την αποστολή της, εφόσον δεν αφουγκράζεται μόνο τα προβλήματα της κοινωνίας, αλλά πασχίζει έμπρακτα στο μέτρο των δυνάμεών της, να τα αντιμετωπίσει.
Αν η ποίηση της κ. Μηνούδη ήταν πίνακας ζωγραφικής, θα είχε την τεχνική και τα χρώματα του Γάλλου Ιμπρεσιονιστή ζωγράφου Κλωντ Μονέ, ο οποίος ζωγράφιζε έξω από το εργαστήρι του τη φύση και τους ανθρώπους με μικρές, γρήγορες πινελιές από καθαρά χρώματα, προσπαθώντας να αιχμαλωτίσει τις εντυπώσεις του. Δημιούργησε, λοιπόν πίνακες που πάλλονται από ζωντάνια και φως.
Τέλος, αν η ποίηση της κ. Μηνούδη γινόταν μουσική, για μένα θα ηχούσε σαν ένα πρελούδιο του Σοπέν, ηχόχρωμα που ταυτόχρονα σε θωπεύει, σε ηρεμεί αλλά και σε ταξιδεύει σε μια θάλασσα ήρεμη και διαυγή σαν τον ψυχικό κόσμο της ποιήτριας.
Με μουσική υπόκρουση ένα πρελούδιο του Σοπέν (από την 1η Μαρτίου 2010 όλη η Ευρώπη γιορτάζει τα 200 χρόνια από τη γέννηση του Γαλλοπολωνού συνθέτη) και με τα χρώματα του Κλωντ Μονέ η κυρία Σούλα Κυρατζόγλου, μέλος της θεατρικής ομάδας της Πολιτιστική Κίνησης Ν. Ροδόπης θα μας διαβάσει μερικά από τα ποιήματα της κας Μηνούδη από τη συλλογή «ο Ήχος της Σιωπής».
Στο πιάνο η χαριτόβρυτος κυρία Σοφία Ιερωνύμου, καθηγήτρια μουσικής στο Μουσικό Γυμνάσιο – Λύκειο Κομοτηνής».
Συντάκτης:Άννα Πατρωνίδου (ΠτΘ)