Μωχαμέτι, μέλος του Δικτύου Υποστήριξης προσφύγων και μεταναστών

Μωχαμέτι, μέλος του Δικτύου Υποστήριξης προσφύγων και μεταναστών «Αισθάνομαι ότι πατρίδα μου είναι η Ελλάδα»«200.000 παιδιά μεταναστών εκτός του νομοσχεδίου για την ελληνική ιθαγένεια» - «Η ταύτιση μετανάστευσης και εγκληματικότητας είναι άποψη ακραία»Με το σύνθημα «24 ώρες χωρίς εμάς» οικονομικοί μετανάστες σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες απουσίασαν την Δευτέρα από την εργασία τους και απείχαν από κάθε οικονομική συναλλαγή. Εδώ και καιρό το θέμα των μεταναστών και προσφύγων απασχολεί την ελληνική κοινωνία ιδιαίτερα δε μετά την απόφαση της κυβέρνησης να καταθέσει νομοσχέδιο πολλά λέγονται και ακούγονται. Ο Νασίμ Μωχαμέτι είναι από το Αφγανιστάν, μέλος του Δικτύου Υποστήριξης προσφύγων και μεταναστών και ζει στη χώρα μας τα τελευταία έξι χρόνια. Ο Νασίμ Μωχαμέτι μίλησε στο Δάμωνα Δαμιανό και στην εκπομπή του «Αιχμή του Δόρατος» στο «Ραδιόφωνο του Παρατηρητή». Ξεκινώντας από το Αφγανιστάν, όπου και εκεί θεωρούνταν μειονότητα ο δεκατριάχρονος τότε Νασίμ Μωχαμέτι πέρασε το Πακιστάν, το Ιράν, την Τουρκία και έφθασε στην Ελλάδα. Μιλά για αυτό το ταξίδι του, για τις συνθήκες που αντιμετώπισε, για την ένταξή του στην κοινωνία και τις προσπάθειες που καταβάλλει, ενώ στέκεται κριτικά και απέναντι στο νομοσχέδιο που κατέθεσε η κυβέρνηση, τονίζει ότι μπορεί να έχει κάποια θετικά στοιχεία στην πραγματικότητα όμως αφορά πολύ λίγους μετανάστες και υποστηρίζει ότι ο δρόμος προς την ψήφισή του είναι μακρύς…


Φύγαμε από το Αφγανιστάν γιατί ήμασταν μειονότητα
ΠτΘ: Είστε έξι χρόνια στην Ελλάδα και ήρθατε από το Αφγανιστάν. Καταρχάς γιατί φύγατε από το Αφγανιστάν κ. Νασίμ;
Ν.Μ.: Υπήρχε σοβαρό πρόβλημα όταν φύγαμε εμείς. Υπήρχε πόλεμος και εδώ και τέσσερις δεκαετίες ήταν και είναι ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα που αντιμετωπίζαμε και εμείς σαν μειονότητα εκεί στη χώρα μας και αναγκαστήκαμε να φύγουμε οικογενειακώς.
ΠτΘ: Εσείς γιατί ήσασταν μειονότητα στο Αφγανιστάν; Σε ποια μειονότητα ανήκατε;
Ν.Μ.: Η μειονότητα που ανήκουμε εμείς λέγεται Χαζαρά, όπως ονομάζεται και μια από τις κεντρικές περιοχές του Αφγανιστάν, όπου κατοικεί αυτή η φυλή. Έχουμε διαφορετική θρησκεία, διαφορετική γλώσσα, απλώς ήμασταν διαφορετικοί και αυτό είχε δημιουργήσει αρκετά προβλήματα.
ΠτΘ.: Η θρησκεία σας ποια είναι;
Ν.Μ.: Είμαστε Μουσουλμάνοι αλλά σε μια χώρα που το 90% ήταν Μουσουλμάνοι Σουνίτες, ενώ εμείς ήμαστε Σηίτες.
Φύγαμε εξαιτίας της παρουσίας των Ταλιμπάν
ΠτΘ: Αναγκαστήκατε να φύγετε εξαιτίας της παρουσίας των Ταλιμπάν;
Ν.Μ.: Ακριβώς, εμείς φύγαμε το ’99 από το Αφγανιστάν, τότε που η κεντρική περιοχή ήταν το τελευταίο κομμάτι του Αφγανιστάν που κατακτήθηκε από τις δυνάμεις των Ταλιμπάν και για αυτό αναγκαστήκαμε να φύγουμε.
ΠτΘ.: Ποιες ήταν οι συνθήκες ζωής με τους Ταλιμπάν πριν φύγετε από εκεί κ. Νασίμ;
Ν.Μ.: Οι Ταλιμπάν όπως είναι γνωστό και στον έξω κόσμο ήταν μια ομάδα ανθρώπων που αποτελούνταν από λίγους Αφγανούς φανατικούς και πολλούς άλλους ξένους από τις Αραβικές χώρες, - κυρίως Πακιστανικές δυνάμεις που για συγκεκριμένους λόγους είχαν μπει στο Αφγανιστάν. Κυριολεκτικά επικρατούσε μια κατάσταση απίστευτου ρατσισμού αλλά και τρομοκρατίας στη χώρα η οποία είχε ως στόχο το ξεκαθάρισμα των μειονοτήτων, τον περιορισμό των δικαιωμάτων και της ελευθερίας των ανθρώπων που ζούσαν σε αυτή τη χώρα. Οι συνθήκες για όλους ήταν πάρα πολύ δύσκολες, όπως για τις γυναίκες, για τις μειονότητες.
ΠτΘ.: Δεν συζητάμε ασφαλώς για δικαιώματα γυναικών;
Ν.Μ.: Ακριβώς. Ήταν μια εποχή που πραγματικά για τις γυναίκες ήταν φοβερά δύσκολη, υπήρχαν πολλές δυσκολίες από κάθε άποψη, αλλά σε κάθε άνθρωπο που ήθελε να ζήσει ελεύθερα και να διεκδικήσει τα δικαιώματα του και ναι ζήσει σε μια χώρα σε μια κατάσταση ισοτιμίας.
ΠτΘ.: Με τι τρόπο φεύγετε από το Αφγανιστάν;
Ν.Μ.: Ένα απόγευμα αποφάσισε να φύγει ο πατέρας μου και φύγαμε την ίδια νύχτα.
ΠτΘ.: Εσείς πόσων ετών ήσασταν όταν φύγατε από εκεί;
Ν.Μ.: Δεκατριών.
Πακιστάν, Ιράν, Τουρκία… Ελλάδα
ΠτΘ.: Δεκατριών και αποφασίζει ο πατέρας σας να φύγετε από εκεί…
Ν.Μ.: Ακριβώς, φύγαμε οικογενειακώς, δεν πήραμε τίποτα μαζί μας, δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Περπατώντας βγήκαμε από το χωριό, μέχρι που μαζί με τους υπόλοιπους, που συναντήσαμε στον δρόμο καταφέραμε να φτάσουμε μετά από πολύ καιρό στο Πακιστάν, που ήταν η ποιο κοντινή χώρα.
ΠτΘ.: Πόσες μέρες περπατούσατε για να φτάσετε στο Πακιστάν;
Ν.Μ.: Εβδομάδες, δεν καταφέραμε να πάρουμε τίποτα μαζί μας, δεν είχαμε την οικονομική άνεση για να μπορέσουμε να κάνουμε τίποτε άλλο, οπότε αναγκαστικά περνούσαμε μέσα από τα βουνά και παράνομα μέσα στην ίδια την χώρα μας.
ΠτΘ.: Πώς καταλήξατε στην Ελλάδα, πως βρεθήκατε στην Ελλάδα από τόσο μακριά;
Ν.Μ.: Αυτό είναι ερώτημα που απασχολεί κι εμένα, όμως οι πρόσφυγες ξεκινούν από το σπίτι τους χωρίς να ξέρουν που θα πάνε, πού θα καταλήξουν και σε ποιες συνθήκες θα ζήσουν. Έτσι φύγαμε από το Αφγανιστάν, περάσαμε στο Πακιστάν μετά στο Ιράν, στην Τουρκία και καταλήξαμε εδώ στην Ελλάδα.
Η μαζική φυγή δημιουργεί και κυκλώματα
ΠτΘ: Υπάρχει διαδεδομένη άποψη για την Τουρκία, και βεβαίως είναι αλήθεια, ότι υπάρχει ένα δουλεμπορικό μέτωπο μέσα στη χώρα που χρησιμοποιεί τους μετανάστες, παίρνει ό,τι έχετε και δεν έχετε προκειμένου να σας προωθήσει στην Ελλάδα, να πατήσετε δηλαδή έδαφος ευρωπαϊκής ένωσης. Συνέβη κάπως έτσι και με την περίπτωσή σας;
Ν.Μ.: Αυτό είναι ένα ζήτημα. Η πραγματική εικόνα για το πώς λειτουργεί όλο αυτό το σύστημα και αυτό που λέγεται πολύ έντονα ότι υπάρχει ένα σχεδιασμένο από το κράτος πρόγραμμα, δεν υφίσταται. Ζούμε όμως σε μια εποχή που υπάρχει μια μαζική φυγή και μαζική δίωξη των ανθρώπων που σημαίνει ότι από την στιγμή που υπάρχει ζήτημα, θα υπάρξει και κάποιος άλλος κόσμος να το φροντίσει. Υπάρχει κόσμος που φεύγει από τις χώρες του για διάφορους λόγους, φτώχειας, πολέμων, κλιματικών αλλαγών, οπότε υπάρχει και κόσμος που φροντίζει τη φυγή τους. Προφανώς όταν υπάρχει η μαζική φυγή των ανθρώπων, δημιουργούνται και κυκλώματα.
ΠτΘ.: Εσείς περάσατε στην Ελλάδα από τον Έβρο; Πως μπήκατε μέσα στην Ελλάδα;
Ν.Μ.: Εγώ έφτασα στην Μυτιλήνη και πέρασα την θάλασσα με φουσκωτή βάρκα.
ΠτΘ: Περνάτε στην Μυτιλήνη με την οικογένεια ή μόνος σας;
Ν.Μ.: Έφτασα μόνος μου, η οικογένειά μου είχαν φύγει αλλού, τα αδέλφια μου έχουν πάει σε άλλες χώρες.
«Έπρεπε να μπούμε στην Ελλάδα για να πάμε σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα»
ΠτΘ: Επιδιώξατε να μπείτε στην Μυτιλήνη ή σας προέκυψε να έρθετε στην Ελλάδα τυχαία τελικά;
Ν.Μ..: Όχι, το ξέραμε ότι θα μπούμε στην Ελλάδα για να πάμε σε μια άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Γνωρίζαμε ότι στην Ελλάδα δεν έχει άσυλο, όπως και δεν πήρα ποτέ το άσυλο.
ΠτΘ.: Ήρθατε στην Ελλάδα λοιπόν για να πάτε σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, παρόλα αυτά ριζώσατε 6 χρόνια...
Ν.Μ.: Ακριβώς και, ενώ μου αρέσει, δεν έχω σκοπό να μείνω, γιατί ξέρουμε ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει άσυλο.
ΠτΘ: Και μπαίνετε στην Μυτιλήνη και τελικά κάποια στιγμή προωθείστε στην Αθήνα;
Ν.Μ.: Φτάσαμε στην Αθήνα χωρίς χαρτιά. Ζούσαμε σε μια χώρα για την οποία δεν υπήρχαμε, οπότε δεν είχαμε χαρτιά, δεν μας έδιναν τίποτα.
ΠτΘ: Οπότε εσείς ήσασταν και non person για το Αφγανιστάν;
Ν.Μ.: Ακριβώς, δεν μας αναγνωρίζανε σαν μειονότητα εκεί, δεν είχαν ούτε ο προπάππους μου, ούτε ο πατέρας μου χαρτιά και διαβατήρια.
«Λόγω της Συνθήκης του Δουβλίνου έμεινα αναγκαστικά στην Ελλάδα»
ΠτΘ: Και έρχεστε στην Αθήνα. Πώς δικτυώνεστε, πώς αρχίζετε να ζείτε, πώς αρχίζετε να οργανώνεται την ζωή σας μέσα σε ένα κράτος που έτσι κι αλλιώς είναι όσον αφορά το νομοθετικό του πλαίσιο σχετικά άφυλο για τους μετανάστες;
Ν.Μ.: Ήρθαμε στην Ελλάδα και μετά ήταν πάρα πολύ δύσκολο να φύγουμε. Εγώ έφτασα το 2003 ακριβώς την χρονιά που υπογράφηκε η συνθήκη του Δουβλίνου που σημαίνει ότι στην πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που φτάνεις, αναγκαστικά μένεις εκεί και κάνεις αίτηση ασύλου και από εκεί θα πάρεις την απάντηση αν είσαι πολιτικός πρόσφυγας.
- «Τα ελληνικά είναι η δική μου γλώσσα»
ΠτΘ: Ελληνικά γνωρίζατε;
Ν.Μ.: Τότε τίποτα.
Δ.Δ.: Και μέσα σε 6 χρόνια ή καλύτερα από το 2003 μιλάτε αυτά τα ελληνικά που μιλάτε τώρα; Πως μάθατε ελληνικά; Πήγατε σε σχολείο; Με δικιά σας πρωτοβουλία ή σας βοήθησε το στέκι προσφύγων και μεταναστών;
Ν.Μ.: Όταν κατάλαβα ότι δεν μπορώ να φύγω, μου είχαν πάρει αποτυπώματα και κατάλαβα ότι θα μείνω εδώ, υπέβαλα αίτηση για άσυλο και άρχισα να μαθαίνω ελληνικά. Πήγαινα 2-3 φορές την ημέρα να μάθω ελληνικά και έμαθα την ελληνική γλώσσα που αυτή τη στιγμή θεωρώ ότι είναι δική μου γλώσσα. Είναι η δική μου γλώσσα, γιατί σε αυτή την γλώσσα σκέφτομαι, σε αυτή την γλώσσα μιλάω, σε αυτή την γλώσσα κάνω παρέα με τους φίλους μου εδώ στην Αθήνα που μένω.
- Δυόμισι χρόνια χωρίς χαρτιά
Δ.Δ.: Όσον αφορά στη διαδικασία της νομιμοποίησής σας, δηλαδή την διαδικασία του ασύλου, της ιθαγένειας, της πολιτογράφησης, της έκδοσης της πράσινης κάρτας πώς εξελίχθηκε στα 6 χρόνια;
Ν.Μ.: Το αίτημα για το άσυλο απορρίφθηκε χωρίς να το καταλάβω καν, δεν εξετάστηκε βασικά καθόλου. Για 2,5 χρόνια έμεινα χωρίς χαρτιά μέχρι που βγήκε το νομοσχέδιο το 2005 για την νομιμοποίηση των μεταναστών και μπήκα στην διαδικασία να πληρώσω ένσημα και παράβολα και πήρα άδεια παραμονής.
ΠτΘ.: Πόσα πληρώσατε;
Ν.Μ.: Πλήρωσα τότε 1.500€ για να αγοράσω τα ένσημα που χρειαζόταν, τα παράβολα κόστιζαν 300€ περίπου, συν πάρα πολλά άλλα δικαιολογητικά και χαρτιά που χρειαζόταν και τα οποία κατάφερα τελικά με πολλές δυσκολίες να τα μαζέψω.
- Μόνη λύση η μαύρη εργασία για την αγορά ενσήμων
ΠτΘ.: Τα ένσημα τα πήρατε με μαύρη εργασία;
Ν.Μ.: Δεν υπήρχε άλλη λύση δούλεψα και με δύσκολες και με άσχημες συνθήκες μέχρι να συγκεντρώσω αυτά τα χρήματα τα οποία δεν τα έδωσα όλα αλλά για πολύ καιρό χρωστούσα στους φίλους μου που με στήριξαν. Έκανα καιρό για να ξεχρεώσω.
ΠτΘ.: Πήρατε κάρτα μακρά διαμένοντος ή πήρατε πράσινη κάρτα; Βγάλατε νομιμοποιητικά έγγραφα για να παραμείνετε στη χώρα; Ν.Μ.: Σύμφωνα με το νόμο του 2005 με τα λεφτά που πλήρωνες έπαιρνες άδεια παραμονής για ένα χρόνο και μετά σου έδινε το δικαίωμα να εξασφαλίσεις κάποιες προϋποθέσεις, αν δουλεύεις νόμιμα, αν μαζεύεις ένσημα, αν δουλεύεις με συγκεκριμένους όρους εργασίας, αν δεν κάνεις κανένα έγκλημα ανανέωση της κάρτας για δύο χρόνια. Αυτό γίνεται ανά δύο χρόνια αλλά τα κριτήρια που βάζουν είναι πολύ δύσκολα, ζητούν 400 ένσημα, 300€ παράβολο και πάρα πολλά άλλα χαρτιά κάθε χρόνο.
«Όπου γραφειοκρατία εκεί και η εκμετάλλευση του ανθρώπου»
ΠτΘ.: Και φυσικά υφίστασθε τα λαδώματα και την διαφθορά των δημοσίων υπαλλήλων οι οποίοι πολλές φορές σας εκμεταλλεύονται για να σας κάνουν την δουλειά…
Ν.Μ.: Έτσι ακριβώς, όπως γίνεται και στην Τουρκία. Όταν υπάρχει αυτή η απίστευτη γραφειοκρατία, υπάρχει και κόσμος που εκμεταλλεύεται αυτή την κατάσταση και μπαίνει σε μια διαδικασία ο μετανάστης να το φροντίσει με διάφορους τρόπους. Αυτή τη στιγμή μέσα στην Νομαρχία ή στην Περιφέρεια υπάρχουν άτομα που κάνουν αυτή την δουλειά με πολλούς άλλους τρόπους εκτός από τον νόμιμο που υπάρχει.
Το 80% των παιδιών 18-20 ετών εκτός του νομοσχεδίου για την ελληνική ιθαγένεια
ΠτΘ: Τώρα θα μπείτε στην διαδικασία μόλις ψηφιστεί ο νόμος για την πολιτογράφηση προκειμένου να αποκτήσετε ελληνική ιθαγένεια;
Ν.Μ.: Το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια είναι πολύ ξεκάθαρο, αποκλείει σχεδόν όλους τους μετανάστες από το να μπορέσουν να κάνουν την πολιτογράφηση και να πάρουν ελληνική ιθαγένεια. Προφανώς εμείς μένουμε έξω από αυτόν τον νόμο.
ΠτΘ.: Επειδή είστε πρώτης γενιάς. Δίνει την δυνατότητα στα παιδιά σας, αυτά που θα αποκτήσετε, να μπουν στην διαδικασία.
Ν.Μ.: Το πρόβλημα σε αυτό το νομοσχέδιο είναι ότι αφήνει εκτός το 80% των ίδιων των παιδιών που έχουν γεννηθεί εδώ και είναι 18-20 χρονών, έχουν ελληνική παιδεία, μιλάνε ελληνικά και είναι η μοναδική χώρα που έχουν ζήσει. Αυτά τα παιδιά είναι εκτός νόμου και δεν μπορεί εγώ που είμαι μόλις 6 χρόνια να ζητήσω να πολιτογραφηθώ όταν αυτά τα παιδιά είναι εκτός.
ΠτΘ: Το πρόβλημα ασφαλώς δεν λύνετε εύκολα ούτε με δέκα νομοσχέδια, εσείς λέτε ότι δεν βρίσκεται καν στη σωστή κατεύθυνση ότι δεν επουλώνει έστω κάποια ζητήματα κάποια τραύματα.
Ν.Μ.: Αυτό το νομοσχέδιο όταν παρουσιάστηκε είχε κάποια σημεία θετικά και υπάρχουν κάποια σημεία θετικά, καταρχήν αλλάζει τον κώδικα της ιθαγένειας που ήταν το δίκαιο του αίματος και γίνεται το δίκαιο του εδάφους και δίνει το δικαίωμα σε παιδιά να αποκτήσουν την ιθαγένεια αλλά ο αριθμός τους είναι πάρα πολύ μικρός. Υπάρχουν διακόσιες χιλιάδες παιδιά μεταναστών που έχουν γεννηθεί εδώ ή έχουν έρθει σε πολύ μικρή ηλικία και δεν μπορούν να την αποκτήσουν. Η κυβέρνηση υποχώρησε κάτω από τις πιέσεις που δέχθηκε από το ΛΑΟΣ και συμφώνησε με τον Σαμαρά. Έχουν τεθεί δύσκολα κριτήρια και θεωρώ ότι μέχρι να βγει ο νόμος και να εφαρμοστεί θα αλλάξουν πολλά. Έχουμε δρόμο μπροστά μας και δεν γνωρίζουμε τι θα περάσει τελικά από τη Βουλή.
- «Η Ελλάδα είναι η πατρίδα μου»
ΠτΘ: Τι σημαίνει για εσάς η Ελλάδα;
Ν.Μ.: Η Ελλάδα είναι η χώρα που ζω, που εργάζομαι και έχω φίλους, είναι η χώρα που σπουδάζω, γιατί πηγαίνω νυχτερινό γενικό λύκειο εννοώ δημόσιο. Η Ελλάδα σημαίνει πολλά για μένα. Έχω την αίσθηση ότι ανήκω εδώ, με επηρεάζουν τα γεγονότα που συμβαίνουν εδώ παρά στο Αφγανιστάν. Είναι η πατρίδα μου.
ΠτΘ: Πώς σας συμπεριφέρθηκαν και πως σας συμπεριφέρονται οι Έλληνες στην Αθήνα;
Ν.Μ.: Δυστυχώς υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα με το μεταναστευτικό και το σύστημα του ασύλου. Η προηγούμενη κυβέρνηση δημιούργησε μια πολύ κακή σχέση μεταξύ ντόπιων και μεταναστών. Κατάφερε να φέρει τους ανθρώπους σε μια κόντρα μεταξύ τους. Δεν προσπάθησε να λύσει τα προβλήματα αλλά τα μετέφερε μέσα στην γειτονιά. Προφανώς υπάρχει ένας μικρός αριθμός πολιτών που ανήκουν στην ακροδεξιά και αντιμετωπίζουν το θέμα με επιθέσεις όπως αυτή στην παλιά Βουλή, στον Άγιο Παντελεήμονα, στο Νέο Κόσμο σε διάφορες περιοχές που επιτίθενται στους μετανάστες που μένουν στην γειτονιά τους αλλά η πλειοψηφία θεωρώ των Ελλήνων επειδή γνωρίζει τι σημαίνει προσφυγιά τι σημαίνει μετανάστης μας καταλαβαίνουν. Είχαμε και αυτή τη στιγμή έχουμε μια κυβέρνηση που δεν θέλει να λύσει τα προβλήματα, δεν θέλει να βάλει τέλος αλλά προσπαθεί να αντιμετωπίσει το μεταναστευτικό και προσφυγικό ζήτημα με όρους πολέμου, φέρνοντας τη FRONTEX που αυτή τη στιγμή ανοίγει γραφεία στον Πειραιά. Αυτό σημαίνει ότι δεν θέλει να λύσει τα προβλήματα ριζικά αλλά με ένα τρόπο που δημιουργεί περισσότερα προβλήματα. Αυτό από την πλευρά του κράτους. Η πλειοψηφία όμως των Ελλήνων ξέρει, καταλαβαίνει και είναι με το μέρος των μεταναστών.
«Αυτονόητο δικαίωμα το εκλέγειν και εκλέγεσθαι»
ΠτΘ: Θα θέλατε να έχετε το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι;
Ν.Μ.: Προφανώς είναι το αυτονόητο δικαίωμα των ανθρώπων που ζουν εδώ και εργάζονται και πληρώνουν φόρους. Η Ελλάδα είναι από τις τελευταίες χώρες που δεν το εφαρμόζει. Είναι ένα δικαίωμα που ίσως αν το καταλάβει και το δει η κυβέρνηση και η κοινωνία όχι με αυτή την άποψη που παρουσιάζεται σήμερα, αλλά σωστά ίσως αλλάξει πολύ την κατάσταση, γιατί το δικαίωμα των εργαζομένων να γνωρίζουν ποιον επιλέγουν και ποιον εκλέγουν θα αποτελεί κέρδος για την κοινωνία, θα την κάνει πιο πλούσια την ποιότητα της δημοκρατίας, της ελευθερίας και των δικαιωμάτων των ανθρώπων που ζουν σε αυτή την κοινωνία. Ο νόμος που συζητείται δίνει αυτό το δικαίωμα σε ένα πολύ μικρό αριθμό. Μιλά για μετανάστες με αόριστη άδεια παραμονής και επί μακρόν που σημαίνει ότι το ποσοστό είναι πολύ μικρό. Περίπου εξήντα πέντε χιλιάδες μετανάστες.
ΠτΘ: Κάποιοι λένε ότι οι Έλληνες πρέπει να εκλέγουν τους δημάρχους τους και όχι εσείς…
Ν.Μ.: Σε κάθε περιοχή αν δώσουν στους ανθρώπους, στους νόμιμους μετανάστες το δικαίωμα να ψηφίζουν δεν σημαίνει ότι αυτοί θα εκλέξουν τον δικό τους δήμαρχο.
ΠτΘ: Κάποιοι λένε θα βγάλουμε Αφγανό δήμαρχο;
Ν.Μ.: Εάν είναι καλός δήμαρχος γιατί όχι; Ζούμε σε μια Αθήνα που τα τρία τελευταία χρόνια είναι γεμάτη σκουπίδια και ο δήμαρχος δεν γνωρίζει ότι υπάρχει πρόβλημα.
ΠτΘ: Ο μητροπολίτης Άνθιμος της Θεσσαλονίκης είπε ότι πήγε στον Άγιο Παντελεήμονα και «μαύρισε» το μάτι του…
Ν.Μ.: Δυστυχώς όταν η θρησκεία μπαίνει σε αυτά τα ζητήματα και εκφράζεται έτσι δεν κάνει κακό στους μετανάστες, αλλά στους ανθρώπους που πιστεύουν σε μια θρησκεία που στη βάση της δεν αναγνωρίζει τους ανθρώπους με τη γλώσσα και με το χρώμα, αλλά αν είναι καλοί η κακοί. Δεν φταίει ο μετανάστης που είναι έγχρωμος.
Η ταύτιση μετανάστευσης και εγκληματικότητας είναι άποψη ακραία»
«Η εγκληματικότητα σαφώς και δεν οφείλεται στην μετανάστευση… Υπάρχει ένα κομμάτι μεταναστών που μπαίνουν σε μια διαδικασία επιβίωσης προφανώς αλλά η εγκληματικότητα δεν οφείλεται στην μετανάστευση. Η ταύτιση μετανάστευσης και εγκληματικότητας είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να πει κανείς σαν επιχείρημα. Ότι υπάρχει μια κατάσταση αβεβαιότητας και έλλειψης οργάνωσης δεν το αμφισβητεί κανείς, η οποία όμως απαιτεί πολιτική βούληση, μια ανθρώπινη αντιμετώπιση, μια πολιτική σωστή για να λύσει κάποια προβλήματα η ταύτιση όμως της εγκληματικότητας με την μετανάστευση είναι άποψη πολύ λίγων ακραίων. Σε αυτό το θέμα μεγάλο ρόλο παίζει ένα κομμάτι των ΜΜΕ που παρουσιάζει συχνά αυτό το θέμα. Σε μια ληστεία για παράδειγμα η γνωστή φράση του δημοσιογράφου είναι «ο δράστης πιθανόν μετανάστης ή αλλοδαπός» πού σημαίνει ότι περνά λάθος μήνυμα στην κοινωνία και ταυτίζει την ύπαρξη αυτών των ανθρώπων που δουλεύουν, που έχουν οικογένεια, που ζουν εδώ με το γενικότερο κλίμα της εγκληματικότητας».
Δάμων Δαμιανός - Άννα Πατρωνίδου